Fervente reizigers herkennen zeker het gevoel: je wil er voortdurend op uittrekken om de wonderen van deze wereld te aanschouwen. Die ontembare drang om telkens een andere bestemming te ontdekken, blijkt een ziekte te zijn: dromomania, van het Griekse 'dromos' (dat rennen betekent) en 'mania'(ziekte).
Onbeheersbare reisdwang was aan het eind van de negentiende eeuw een officieel erkende aandoening die vooral de Franse medische wetenschap in beroering bracht. Fugue, Wandertrieb oftewel dromomania werd volgens Columbus Reismagazine voor het eerst vastgesteld bij de Fransman Albert Dadas.
De 26-jarige jongeman kwam op een dag niet meer opdagen op zijn werk in een fabriek in Bordeaux. Hij was vertrokken om een jaar lang te voet door Europa te zwerven. Dadas verklaarde achteraf dat hij zijn drang om te reizen niet kon onderdrukken. De verleiding om nieuwe plekken te ontdekken, was simpelweg te groot.
Misschien wilde Albert Dadas gewoon vrij zijn en de wereld zien. In die tijd was dat natuurlijk niet normaal en werd er een label geplakt op mensen met 'afwijkend gedrag'. Wat zouden ze denken van de reizigers van tegenwoordig?
Personen met dromomanie worden vandaag de dag omschreven als mensen die spontaan afwijken van hun routines, lange afstanden reizen en veel switchen tussen verschillende beroepen. Herkenbaar? (kve/hln) |
